طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی

                                             ز سمت مشرق جغرافيای عرفانی

دوباره  پلک دلم می پرد نشانه‌ی چیست؟

                                                    شنيده‌ام که می آيد کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار

                                                      کسی شگفت کسی آن چنان که میداند.

می توان در کوچه های زندگی                   

                               پاسخ لبخند را با ياس داد

می توان جای غروب عشق را                  

                                   به طلوع ساده احساس داد

می توان در خلوت شبهای راز                   

                            فکر رسم آبی پرواز بود

می توان تا فرصت ادراک هست                      

                                   با خلوص ياس ها هم راز بود

می توان در آرزوی کودکی                 

                                          با حضور يک عروسک سهم داشت

می توان گاهی به رسم ياد بود                          

                                        در دلی يک شاخه‌ نيلوفر گذاشت

آرزو

من با تو نگويم که تو پروانه‌ی من باش

          چون شمع بيا روشنی خانه من باش

                         در کلبه من رونق اگر نيست صفا هست

                             تو رونق اين کلبه و کاشانه من باش

        من ياد تو را سجده کنم ای صنم اکنون

             برخيزو بيا خود بت بتخانه من شو

                 دانی که شدم خانه خرابه تو حبيبا

                     اکنون دگر آبادی ويرانه من شو

           لطفی کن و در خلوت محزون من ای دوست

  آرام و قرار دل ديوانه من باش

                            چون باده خرم با کف چون برگ گل خويش

                               ای غنچه دهان ساغر و پيمانه من باش

  چون مست شوم بلبل من ساز هماهنگ

      با زير و بم ناله مستانه من باش

         من شانه زنم زلف تو را و تو بدان زلف

              آرايش آغوش من و شانه من باش

ای دوست چه خوب است که روزی تو بگويی

اميد بيا با من و پروانه من باش

آری آغاز دوست داشتن است

                                     گر چه پایان راه ناپیدا است

من به پایان دگر نیندیشم

                                           که همین دوست داشتن زیباست 

تقدیم به سمیرای عزیزم که خیلی دوسش دارم 

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

                                      یا تن رسد به جانان یا جان زتن درآید

منم آن مسافر

عشق آسمون

مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود
تو خلوت آيينه‌ها به انتظار نشسته بود

مي‌خواست كه از اينجا بره اما نمي‌دونست كجا
دلش پر از گلايه بود ولی نمی‌دونست چرا

دفتر خاطراتشو ، رو طاقچه جا گذاشت و رفت
عكسای يادگاری‌شو ، برای ما گذاشت و رفت

دل كه به جاده می‌سپرد كسي اونو صدا نكرد
نگاه عاشقونه‌ای برای اون دعا نكرد

حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمی‌زنه
تو لحظه‌های بی‌كسيش پرنده پر نمی‌زنه

با كوله بار خستگی ، تو جاده‌های خاطره
مسافر خسته من ، يه عمره كه مسافره